,

Πριν πεις πως μ’ αγαπάς…

«Πριν πεις πως μ’ αγαπάς, δες πρώτα αν τα ψεγάδια μου αντέχεις. Αν πεις πως μ’ αγαπάς, θέλω να είναι με αλήθεια, να έχει πολύ συναίσθημα, αλλά πρόσεξε σε παρακαλώ, μην είναι απλά μία τρυφερή συνήθεια. Πες το μου τότε που θα ‘μαι άβαφη, που ίσως δεν θα ‘μαι δυνατή, μπορεί και να δακρύζω, που θα σου λέω τους φόβους μου, για λίγο άκουσέ τους. Όμως, ένα μονάχα πρόσεχε, κάν’ το δίχως να με κρίνεις, δίχως να μου μιλάς, δίχως να βιάζεσαι λύσεις να μου προτείνεις. Πες το μου τότε που θα ‘μαι κουρασμένη, λυπημένη, ίσως και με κάτι πιο βαθύ λίγο αγανακτισμένη, με τη ζωή ολόκληρη μπορεί και μπερδεμένη. Πες μου το «σ’ αγαπώ» εκείνες τις φορές που χάνομαι, εκείνες που πετώ ψηλά, που κλείνομαι στα σύννεφα, βουλιάζω μέσα στις σκέψεις μου, τις φλέβες μου και ψάχνω τον εαυτό μου».


Με αφορμή αυτό το μικρό κείμενο που έγραψα πριν λίγα χρόνια, θα ήθελα να εμβαθύνω στο νόημα της ουσιαστικής αγάπης που προσωπικά τη νιώθω ως κάτι μοναδικό, ένα συναίσθημα τόσο ισχυρό και βαθιά συνδεδεμένο με την ψυχή μας, που μπορεί να μας καθοδηγήσει στα ύψη της ευτυχίας ή να μας βυθίσει στα βάθη της αγωνίας, αν δεν σταθούμε μπροστά της με κύρος και σοβαρότητα.
Πριν πεις πως πραγματικά αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον έχεις αγαπήσει ως μία ολοκληρωμένη οντότητα, μαζί με τα ψεγάδια του, εκείνα τα μικρά χαρακτηριστικά που καθιστούν κάθε άνθρωπο ξεχωριστό και αυθεντικό. Μπορεί να είναι οι ανασφάλειες, οι αμφιβολίες, οι φόβοι και οι αδυναμίες του. Αντί να κρίνουμε αυτά τα ψεγάδια, αν όντως αγαπούμε το άτομο, οφείλουμε να τα αγκαλιάσουμε, να τα αποδεχτούμε ως μέρος της ύπαρξής του.

Η αληθινή αγάπη που αντέχει τα ψεγάδια, είναι αυτή που ανθίζει στην αντίρροπη γοητεία της ατέλειας. Είναι αυτή που βλέπει πέρα από τα επιφανειακά και εντοπίζει την ομορφιά που βρίσκεται στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου, χωρίς όμως να χάνουμε τη δική μας ισορροπία. Όταν αγαπάς κάποιον ακόμα και με τα ψεγάδια του, ανακαλύπτεις την ουσία και της δικής σου ανθρώπινης ψυχής, την πλούσια παλέτα συναισθημάτων που κρύβεται μέσα σου, καθώς και το περιθώριο μεταμορφωτικής εξέλιξης κι ανοδικής πορείας. Έτσι η σχέση πλέον γίνεται ένα ταξίδι ενσωμάτωσης, αποδοχής και αμοιβαίου σεβασμού. Και όταν βρίσκουμε αυτήν την αγάπη, ανακαλύπτουμε την πλήρη έννοια της ευγνωμοσύνης και της συνύπαρξης – φυσικά ή νοερά – που μας κάνει ολοκληρωμένους και ευτυχισμένους ανθρώπους.


Ελένη Ισπόγλου – Συγγραφέας
https://www.facebook.com/eispoglou/

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.


Create a website or blog at WordPress.com

Αρέσει σε %d bloggers: