,

Μόνο μετωπική αξίζει στον έρωτα!

Ο έρωτας δεν μπορεί να είναι λίγος ή μέτριος, δεν είναι καφές να προσφέρεται με ολίγη, είναι πάντα σκέτος, να νιώθεις την έντασή του και την πίκρα ή γλυκός να ρουφάς και να κολλάς από την ζάχαρη. Δεν μπορεί ο έρωτας να έχει φρένα, παίρνεις φόρα και κάνεις μετωπική σύγκρουση. Είναι απόλυτος και καθηλωτικός, σου συνθλίβει τον εγωισμό και η πυξίδα της καρδιάς σου δείχνει μόνο έναν άνθρωπο. Πώς μπορείς να ζητάς λογική, όταν ο έρωτας είναι ένας από τους κύριους λόγους να διανύσει κάποιος χιλιόμετρα; Πόσα διόδια έχουν περαστεί νύχτα για να έρθει ο ένας δίπλα στον άλλον; Πόσα φιλιά έχουν δοθεί σε αεροδρόμια; Πόσες αγκαλιές έχουν γίνει σε σταθμούς; Πόσοι έκατσαν στο λιμάνι να βλέπουν τον αγαπημένο τους να ξεμακραίνει μέχρι που χάθηκε από τον ορίζοντα; Πώς μπορεί λοιπόν να μην αξίζει μετωπική με τον έρωτα; Αφού αυτός κρατάει το όπλο. Σε χτυπάει εξ επαφής και ακούς το μπαμ, αλλάζοντας τα πάντα μέσα σου.


Δεν υπάρχει είμαι ερωτευμένος, αλλά… Είμαι λίγο ερωτευμένος… Δεν χωράνε “αλλά” και λίγα στον έρωτα. Αν είσαι, πέφτεις με τα μούτρα και υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να τα σπάσεις, το μόνο “αλλά” είναι ότι δεν σε νοιάζει αν τα σπάσεις, δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς αν τσαλακώνεσαι. Είσαι ένα χαρτί που το σφίγγεις μέσα στη γροθιά σου και προσπαθείς μετά να το επαναφέρεις για να σώσεις ό,τι γράφει μέσα. Είσαι αυτό το χαρτί και εσύ ο ίδιος πεθαίνεις από τον πόνο όταν σου όταν λείπει το ταίρι σου και ανασταίνεσαι με ένα φιλί. Είσαι σαν ένα τρελό φορτηγό που τρέχει με 200, σκάει πάνω σε τοίχο, γίνεται μία μάζα σιδερικών, αλλά μόλις το επισκευάσουν θα το έκανε ξανά και ξανά, μέχρι να κομματιάσει κάθε ίχνος του. Κάθε φορά κάνεις ξανά και ξανά μετωπική σύγκρουση, καθώς πετάς με τα φτερά που σου δίνει, σπας το κεφάλι σου, σηκώνεσαι, τινάζεις τα υπολείμματα από τα συντρίμμια στα φτερά και συνεχίζεις…

Mary R



Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.


Create a website or blog at WordPress.com